De fakkeldrager

Geplaatst op

‘Wat dat betreft Lara, lijk je echt heel veel op mijn grootmoeder, dat was ook zo’n verhalenverteller’. Ik zie het mijn oma nog steeds zeggen, ook al was ik toen pas tien. Op die krakende leren bank waar zo’n doek over lag om slijtageplekken te maskeren. Een lauw sapje op tafel en de radio die altijd zachtjes aanstond. Haar mooie zilveren haren en ogen waar je energie van kreeg.

‘Thothje’ noemde mijn oma mij dan. Een troetelnaampje, afgeleid van Thoth, zoals haar grootmoeder werd genoemd. Thoth was ook een god in de Egyptische mythologie. De god van de maan, de magie, de kalender, de schrijfkunst en de wijsheid. Hoe stoer was dat. Mijn betovergrootmoeder was een god. Niet helemaal natuurlijk, dat maakte mijn kinderlijke fantasie ervan. In gedachte zweefde ik door het maanlicht en schreef ik brieven aan de sterren. Mijn oma wuifde dan vanuit haar tuin met een trotse blik. ‘Thothje, niet te hoog he?’

‘Wijsheid oma, wat is dat?’
Ik herinner mijzelf nog precies wat ze toen zei: ‘Iets dat groeit door dit soort vragen.’
‘En wat kan ik daar dan mee?’
‘De fakkel dragen, net als Thoth’.
En ineens dacht ik aan het verhaal dat ze de dag ervoor had verteld. Elke laatste dag van de week, net nadat de zon zijn plek afstond aan de maan, pakte Thoth haar fakkel op. Het dorp volgde haar naar de gladde bergwand waar het magische licht van de fakkel een nieuwe tekening liet zien. Net zoals haar ouders deden. En haar grootouders, al duizenden jaren lang.

De eerste minuut was het altijd doodstil. Even wachten tot er leven in de tekening werd geblazen terwijl het licht van de fakkel over de muur danste. Als je kort keek zag je maar één stukje, als je lang keek zag je alles. Daarna begon ze haar verhaal. Altijd iets over vroeger. Altijd een vleugje magie. Over dromen en de toekomst. Zij bracht de verhalen bij de mensen en zij was het boek dat je na het uitlezen meteen opnieuw wilt lezen.

‘Wat dat betreft Lara, lijk je echt heel veel op mijn grootmoeder, dat was ook zo’n verhalenverteller’. Ze had gelijk, ik ben haar Thothje. Met trillende vingers en waterige ogen pak ik de fakkel aan van de Egyptische godin. Nadat ik eindelijk weer durf te ademen voel ik dat mijn knieën stoppen met trillen. Ik zie het pad ontstaan dat ik moet bewandelen. Elke seconde weer iets meer. Ik tel tot het einde van de minuut, bedank haar nog één keer en dan ga ik. Vanaf nu ben ik de fakkeldrager!

Photo by Alise AliNari from Pexels

Eén antwoord op “De fakkeldrager”

  1. Prachtig! Heel mooi, ik zat er helemaal in. Ik zag mijzelf al zitten bij de bergwand, benieuwd naar een verhaal over dromen en magie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *