Gevonden knuffel

Geplaatst op

Goedenavond allemaal! Heeft iemand (een kind) vandaag (rond 16:00) in het centrum een knuffel verloren? Ik heb hem. Stuur mij een pb. Fijne avond!

Het bericht is vrijwel identiek aan alle eerdere berichten. Manon Verberne kijkt aandachtig naar het prikbord met de locaties en de triest uitziende foto’s van de moeders en hun dochters op de plaatsen delict. Altijd alleenstaande moeders, weggelokt om de verloren knuffel van hun kind op te halen. Tot nu toe is het haar niet gelukt om een relatie te vinden, behalve dat de moordenaar weken of misschien wel maanden van tevoren zichzelf tot een lokale Facebookgroep wist toe te voegen. Hij gebruikte nooit hetzelfde profiel en de analyse achteraf liet altijd zien dat deze persoon zorgvuldig te werk ging. Er werd nooit vanaf hetzelfde IP-adres gewerkt, de profielen waren allemaal al lang van tevoren aangemaakt en er zat geen enkele consistentie in. De éne keer leek het op een vriendelijke buurman uit de buurt, dan weer een studente of een oude vrouw die tot nu toe alleen foto’s van haar hond had geplaatst. Hoe ziek kan je zijn om op zo’n manier het vertrouwen te wekken. Bij elke moord moet er weken of maanden voorbereiding in zitten. Hij weet al lang van tevoren wie hij uitkiest en het enige dat altijd hetzelfde was, was de tekst uit het bericht. Dat was het enige waar ze nu iets mee kon, het enige waarmee ze nu iets zou gaan doen.

‘Ik heb nu geautomatiseerd iedereen in de groep een bericht gestuurd om contact met ons op te nemen’. Ze laat de stem van haar collega rustig op zich inwerken en tikt haar sigaret af in de overvolle asbak. Terwijl ze over de groeven in haar voorhoofd wrijft hoopt ze dat deze aanpak gaat werken. Het plan staat al helemaal klaar, als er nu maar iemand reageert.

‘Hoeveel alleenstaande moeders zitten er in deze groep?’ Ze volgt de snelle bewegingen over het scherm van haar collega.
‘Tot nu toe drieëntwintig, maar we zijn nog aan het zoeken. Er zitten bijna vijftienhonderd mensen in deze groep. Het kost even tijd.’
Tijd, dat is precies wat ze niet hebben. Ze kijkt gefrustreerd naar de lijst die op het scherm wordt getoond en daarna weer naar het prikbord. De letters beginnen te zweven en ineens ziet ze het patroon. ‘Het is misschien vergezocht, maar de eerste drie namen waren Aline, Babette en Celine. Zit er iemand bij waarvan de naam van de dochter begint met een D?. Ineens voelt ze de adrenaline door haar bloed heen gieren. Is dit een ouderwetse alfabetmoordenaar? Zo simpel kan het toch niet zijn?

Haar collega laat de schermen weer flikkeren en het kost haar moeite om het allemaal bij te houden. ‘Ik zie een Dagmar en een Daphne’.
‘Laat per direct contact met hen op nemen, ik voel dat dit het is.’ Ze drukt de sigaret uit en giet de laatste slok van haar whisky achterover. Er zijn altijd patronen, hoe ver je ook moet zoeken. Dit keer zal ze hem voor zijn. Het lukt haar bijna niet om haar glimlach te onderdrukken, terwijl hij nietsvermoedend zijn plan zit uit te werken, ze is klaar. Morgen pakt ze hem.

Deze tekst is geschreven naar aanleiding van een schrijfuitdaging in de Facebookgroep ‘Schrijvers die feedback willen‘.

Photo by Welma Alves Santos from Pexels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *