Indian Summer Feest

Geplaatst op

Ranjith Postma voelt zijn lichaam verkrampen als hij ineens de blonde operatieassistente herkent. Ze bukt voorover om een paar hartritmestickers op zijn borst te plakken en hij ziet het zilveren kettinkje weer met dat roze olifantje. Zij danste gisteren voor hem op het Indian Summer feest, toch? Het voelt ineens alsof er iemand naalden in zijn achterhoofd steekt als hij die gedachte voor de geest probeert te halen. Ja, toen had ze nog een zwart topje met spaghettibandjes aan en dat olifantje bewoog uitdagend in het kuiltje in haar nek. Het kettinkje kwam uit Sri Lanka zei ze en daarna vertelde hij over zijn Nederlandse adoptieouders en dat hij zelf daar geboren was. Ze waren meteen in een diep gesprek. Toen een paar cocktails en shotjes, ja, hij had veel teveel gedronken gisteravond. Eén van de laatste fragmenten die hij zich nog enigszins helder kon herinneren was haar koele arm over zijn oververhitte huid. Ze trok hem mee uit de dansende mensenmassa en nodigde hem uit om met haar mee te gaan. Zijn benen begonnen te verslappen en haar mooie blonde haar begon te versmelten met de flikkerende lichten van het festival. Hij moest ergens instappen, ze legde hem op zijn zij, een metaal klikgeluid en daarna niets meer.

‘Dr. Olivier komt over enkele minuten naar u toe meneer Postma,’ zegt ze terwijl ze het infuus in zijn arm steekt. ‘blijft u maar rustig liggen, deze medicatie zorgt ervoor dat u een beetje rustig blijft.’ Ranjith probeert meteen rechtop te gaan zitten en wil het infuus uit zijn arm trekken, maar het lukt hem niet om zijn arm op te tillen. Zijn mond voelt droog aan en vanuit zijn arm trekt een warme gloed naar zijn schouder. Hij kantelt zijn hoofd en ziet dat hij is vastgegespt aan het bed.
‘Maar, wat…’ zijn tong voelt raar, alsof er een dot watten in zijn mond zit. ‘Ik wil hier… weg’. Hij kauwt een paar keer en probeert met zijn tong iets naar buiten te duwen. ‘Alsjeblieft, wat is dit?’ Zijn stem klinkt plakkerig en loom.
‘Alles komt goed Ranjith, doe maar rustig. Geef jezelf eraan over. Je gaat zo lekker diep slapen en als je wakker wordt, dan heb je iemand heel blij gemaakt’. Achter haar gaat een deur open en een lange dunne man in een witte operatiejas legt zijn hand op haar schouder. Ranjith kijkt hem angstig aan, wat gaan ze met hem doen? Hij probeert opnieuw te praten, maar zijn tong is nu helemaal verdoofd en een druppel speeksel loopt via zijn mondhoek naar buiten.
‘Is dit de patiënt?’ vraagt de man in de witte jas.
‘Ja, Dr. Olivier. De morfine begint al goed in te werken’ antwoord ze terwijl ze haar hand boven zijn hoofd heen en weer beweegt. Zijn ogen hebben moeite om die beweging nog te volgen.
‘En de andere patiënt?’
‘Die ligt al onder narcose, hij is helemaal gereed voor de oogtransplantatie.’

Diep van binnen wil Ranjith het uitgillen, oogtransplantatie? Het feest, gisteren, ik ben gedrogeerd. Die metalen klik, meegenomen in een busje? Iemand blij maken? Met mijn ogen? Hij probeert nee te knikken maar zijn lichaam reageert niet meer op de impulsen die zijn hersenen proberen te versturen. Niets reageert meer. Ze bukt over hem heen en duwt een wit kapje over zijn baard. Narcose, nee… hij probeert wakker te blijven, te ademen vanuit zijn mondhoeken. Een zoete lucht stroomt naar binnen en hij kijkt naar het langzaam vervagende olifantje in haar nek, het laatste dat hij ooit nog zal zien.

Deze tekst is een stijlvariant op Ranjith’s verhaal, een schrijfuitdaging op mijn Facebookgroep ‘Schrijvers die feedback willen‘. Ben je ook een (beginnend) schrijver en heb je zin om met ons mee te doen?

3 reacties op “Indian Summer Feest&rdquo

  1. Zo kan het inderdaad ook! Het verhaal is hetzelfde maar de tekst is anders. Veel afstandelijker dan het origineel, maar met openingen voor aanvullende passages. Mooi gedaan Lara.

  2. Hai Lara,

    Omwille van de leesbaarheid denk ik dat het beter is als je een dialoog op een nieuwe regel begint. Op zich is het een goed en spannend verhaal maar het hangertje hangt neem ik aan in het kuiltje van haar hals, niet van haar nek.

    Het lijkt me ook beter als je Ranjith beschrijft als de “donor”, niet als een patient. Als de dokter binnenkomt in een lange witte jas hoef je hem niet later te beschrijven in een witte jas, de lezer weet al dat hij een witte jas draagt.

    Dit zijn een paar dingetjes die me opvielen. Hoop dat je er iets mee kan. De laatste zin is sterk over het langzaam vervagende olifantje.

    Keep up the good work !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *