Ineens begrijp ik het

Geplaatst op

In het begin was ik nog sceptisch, maar na veel onderzoek op Facebook, het commentaar op NU.nl en diepgaand onderzoek op blogs van oplettende Nederlanders begin ik wakker te worden. Jullie zitten allemaal fout!

Discriminatie bestaat niet. Alleen in de hoofden van een paar zwartgallige personen. George Floyd had zich gewoon niet moeten verzetten tijdens zijn arrestatie. Dan had hij nu nog geleefd. Zo enorm overtrokken allemaal. Dit had een blanke ook kunnen overkomen, het heeft echt niets met zwart zijn te maken.

Ik zie nu ook in dat die hele zwarte piet discussie echt onzin is. Alleen omdat wij een traditie willen onderhouden waarin wij ons graag zwart schminken gaan er een paar personen publiekelijk lopen huilen? Doe eens even normaal joh, dat is helemaal niet racistisch bedoeld. Stel je niet zo aan. En trouwens, ik ben ook wel eens racistisch behandeld. Mijn oma is Egyptisch. Hoe vaak ik geen grapjes heb gehoord over of ik niet in een piramide wilde wonen. En weet je, die zwarte mensen zijn zelf ook racisten. Onderling doen ze het ook, dus waarom zo moeilijk doen als wij het doen? Is dat eigenlijk niet racistisch, dat zij het wel mogen doen en wij niet?

Dan nog iets he, die hele Corona. Het is toch overduidelijk dat de regering van ons land ons moedwillig wil benadelen? Die slappe hap van een Rutte heeft gewoon een dubbele agenda. Echt consistent is hij ook niet. Wat heeft het nou voor zin dat ik bij de kapper met maximaal drie personen binnen mag zijn terwijl er vliegtuigen vol van en naar Amerika gaan? Die mondkapjes beschermen ons echt niet. Anders hadden besmettelijke patiënten in ziekenhuizen toch ook mondkapjes moeten dragen? Er zijn genoeg landen die hun inwoners niet lastig vallen met die anderhalvemetermaatschappij en daar gaat ook niet iedereen dood. In het begin deed ik nog mee, ik hield afstand, ik werkte vanuit huis. Maar na een paar maanden ben je het opofferen zat. Dan wil je gewoon weer lekker naar de vrijmibo. Even lekker losgaan met mijn chickies.

Maar even zonder gekheid, je ziet duidelijk dat er twee kampen zijn in onze samenleving. Corona is echt of niet. Racisme bestaat wel of niet. Eigenlijk wel triest toch? Wat hier ik hier boven allemaal schreef, dat slaat toch nergens op? Toch is dit de stem van onze medemens in social media. Ik lees dit soort berichten elke dag. Soms om misselijk van te worden. Is dit iets van deze tijd of is dit altijd al zo geweest?

Mijn vader leeft niet meer. Kanker. Aan hem kan ik het niet vragen. Opa’s en oma’s heb ik niet meer. Mijn moeder? Die zit in een Alzheimer kliniek. Het klinkt enorm hard om het zo te zeggen, maar bij haar komt er niet veel zinnigs meer uit. Ineens bekruipt mij dat onaangename gevoel, ik ben alleen. Ik leef alleen. Ik eet meestal alleen. Mijn klankbord met de wereld is ineens afhankelijk van impulsen van buitenaf en die zijn niet altijd even mooi. Toen ik twee maanden geleden afscheid nam van mijn collega’s, ik wilde namelijk gaan schrijven, toen leek dit de ultieme droom. En ik geniet hoor, echt waar. Maar ik sterf ook elke dag een beetje van wat ik om mij heen zie gebeuren.

Het isolement slaat toe. Gelukkig reis ik nog wel heel veel. Van mijn laptop naar de koelkast voor een sapje. Daarna richting het koffiezetapparaat. Even een peukie buiten. Ja, slechte gewoonten, die geven mij energie. Rond het middaguur kan mijn maag weer iets verdragen, dan begint de alcohol van de vorige avond mijn bloed te verlaten. Niet te heftig eten, mijn darmen zijn nog overstuur. Ik kom alleen niemand tegen.

Maar bij wie ga ik dan uithuilen? Even praten over al die gekke dingen in de wereld? Bestaat racisme dan toch? Moet ik toch afstand houden? Naja, laat ik alvast een wijntje koud zetten voor vanavond, want alleen is toch maar alleen. En ik moet nog veel schrijven. En veel leren. Dat boek moet er komen. Het komt er.

En ineens voel ik mij vies. Smerig. Ik besluit geen reacties meer te lezen op NU.nl. Ik block een paar personen in mijn timeline. Ook al teert mijn moeder op een ondragelijke manier weg in dat tehuis, ze heeft mij wel iets geleerd. Compassie. Menselijkheid. Verdraagzaamheid. Allemaal woorden die tegenwoordig weinig meer betekenen. Misschien is de afstand tussen ons en die woorden te groot. Dat is niet waar die anderhalve meter voor zou moeten staan.

En ineens gaat het licht weer aan. Ja, ik ben een racist. Niet dat ik het wil zijn, ik werk eraan, maar ik ben zo gemaakt door mijn omgeving, zonder dat ik het doorhad. Als een gekleurde vriendin in mijn omgeving praat over racisme, dan is mijn eerste gedachte dat het wel meevalt. En daar zit ik fout. Ik ben zo enorm geconditioneerd. Ik werk eraan, geloof mij alsjeblieft. Ik betrap mij er alleen regelmatig op dat ik ook fout zit.

Ik wil zwarte piet niet meer steunen, ook al moet ik daarvoor een herinnering van een oud kinderfeestje opgeven. Zoveel betekende het ook niet. Ik hield er alleen aan vast om een punt te maken. Er zijn duizenden personen die zich hieraan storen. Ook al is dit maar 1% van onze samenleving, ik wil niet die persoon zijn die een ander pijn doet. Ook al zou maar één persoon zich hier aan storen, dan zou ik mij graag willen aanpassen. Ik ben ook niet helemaal normaal en waardeer het als jullie hier rekening mee houden.

En serieus, Corona. Hou gewoon lekker afstand. Ik geloof niet in die grotere macht die ons moedwillig kapot wil maken. Niemand is daarbij gebaat. Ja, het is even een zware pil om te slikken. We moeten ons aanpassen. Soms niet voor onszelf, maar voor onze medemens.

Doe eens lief allemaal. We moeten dit samen doen. Samen, toch? Met elkaar, we kunnen het!

Photo by luizclas from Pexels

Eén antwoord op “Ineens begrijp ik het”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *