Final Destination

Geplaatst op

Met een harde klap sla ik mijn laptop dicht. Godverdomme. Dit is nu al de derde keer dat ze een verhaal van mij heeft gestolen. Ik ken haar, wat is het… nu iets van twee maanden? Het begon als een leuke online vriendschap en na enkele dagen zaten we al best vaak tot diep in de avond te kletsen. Uiteindelijk toch maar afspreken, alhoewel ik daar in eerste instantie gewoon echt geen zin in had. Ik hou wel van een beetje anonimiteit. En ja hoor, na de tweede afspraak voelde ik al nattigheid. ‘Jij hebt altijd van die leuke ideeën Lara, waar werk je nu aan?’ Nu achteraf zie ik wat ze aan het doen was. Ze wilde mij niet als bron van inspiratie hebben, ze was mij aan het kopiëren. Eerst met dat artikel over Cindy Church, toen die over mijn lesbische escapade met Aline en nu durft die trut zelfs mijn synopsis te gebruiken voor een nieuwe post. Uit frustratie tik ik opnieuw dat ik haar zal vermoorden als ze het artikel niet offline haalt. Na een minuut zie ik dat ze het bericht leest, er komt geen reactie en een kwartier later staat het artikel nog steeds online.

Even later gaat haar voordeur open en mijn mond valt open van verbazing als ik het roze olifantje in haar nek zie hangen. Nu moet je echt ophouden. Ze probeert mij nog tegen te houden, maar ik duw haar opzij en loop meteen door naar de keuken waar ik de oven hoor piepen. Het moment dat hierop volgt is iets dat ik later zal omschrijven als een scène uit Final Destination. Ze pakt een schaal uit de oven en het lijkt erop ze probeert weg te lopen. Ik trek aan haar schouder, ik hoor een gil, ik zie inhoud van de ovenschaal over de grond uitspatten en in een poging om de inhoud te redden valt ze er middenin. Ze krijst, ik hoor het sissende geluid van het vet op haar huid, ik probeer te helpen, ze trekt mij naar beneden, ik probeer grip te krijgen op de rand van het kookeiland, ik grijp per ongeluk het koksmes vast en ik val voorover. Ik wurm mijzelf omhoog en ik strompel opzij. Ik hoor een gegorgel en zie het pulserende bloed uit haar hals sijpelen. Het koksmes, oh shit. In een reflex trek ik het eruit, ik glij opnieuw uit en land nu met het mes boven in haar borstkas.

Er zijn nu een paar minuten voorbijgegaan en het pruttelende gepiep uit haar keel was al gestopt toen ik tegen het keukenkastje ging zitten. Ik verdring de gedachte dat ze nu nooit meer een idee van mij zal jatten en terwijl ik krampachtig het bloed van mijn handen probeer te wrijven komt er ineens een idee naar boven. Ik heb altijd al gedroomd over een studie in het buitenland, het is tijd om te vertrekken, vanavond nog.

Dit artikel is geschreven naar aanleiding van een schrijfopdracht in de Facebook groep ‘Schrijvers die feedback willen‘.

Photo by fotografierende from Pexels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *